You are here: Home > dwory > Złotniczki

Złotniczki

Bardzo przyjemny dwór na kształt włoskiej willi renesansowej, a więc „w guście włoskim”, piętrowy, nakryty płaskim dachem, z mniejszymi przybudówkami i kwadratową wieżą w bocznej elewacji. Wejście na osi, a nad nim balkon. Dwór wzniesiony został dla Kundlerów w 1883 roku i potem nieco przekształcony i rozbudowany przez kolejnego właściciela Ślubowskiego.

Złotniczki, dawniej zwane Złotniki, znane były co najmniej od 1398 roku, kiedy to pisał się Mikołaj ze Złotnik. W 1618 roku były własnością Jana Żdżarowskiego, a w roku 1793 Antoniego Białobtockiego, podsędka ziemskiego gnieźnieńskiego, i stanowiły wówczas część jego dóbr Wronczyn. Później własność hrabiów Arco. W XIX wieku przeszły w ręce niemieckie i w 1881 roku były folwarkiem dóbr Wronczyn, należących do rotmistrza Richarda von Falkenhayna. W 1894 roku Wronczyn wykupiony został z rąk niemieckich przez Tadeusza Jackowskiego, syna słynnego patrona kółek włościańskich Maksymiliana Jackowskiego, a Złotniczki jako samodzielny majątek były kolejno własnością
Niemca Kundlera, Ślubowskich i od 1906 Skoroszewskich. Od 1911 roku stanowiły własność Kazimierza Glabisza, od którego kupił jew 1912 roku Julian Kościelski. Kilka tygodni później zostały wywłaszczone przez rząd pruski, przekazane Komisji Kolonizacyjnej i rozparcelowane. Na podstawie niegodziwej ustawy osadniczej i tak zwanej noweli wywłaszczeniowej wywłaszczono wówczas w zaborze pruskim 4 polskie majątki: Złotniki (dzisiejsze Złotniczki) Kościelskich, Lipienki Liszkowskich, Kotdrąb Trzcińskich i Dobrsko Zabłockich. Wobec oburzenia europejskiej opinii publicznej dalszych wywłaszczeń zaniechano.

W okresie międzywojennym Złotniczki (ówczesne Złotniki) nie stanowiły ośrodka większych dóbr ziemskich.

Comments are closed.