Iwno

Pałac niezbyt harmonijny, ale wart uwagi ze względu na okazałość, ładne położenie i efektowną, wielką, sklepioną salę od ogrodu, poprzedzoną okazałym holem. Pałac ten został zbudowany w latach pięćdziesiątych XIX wieku dla Józefa Mielżyńskiego, być może według amatorskiego projektu jego kuzyna Seweryna Mielżyńskiego z Miłosławia, w stylu neorenesansowym, częstym w dobie panowania tak zwanego gustu włoskiego. Korpus główny połączony z bocznymi pawilonami skrzydłami-korytarzami.

Iwno w XIV wieku należało do Grzymalitów, w XV wieku Tomickich, później do Iwińskich. W 1466 roku sąd polubowny skazał Iwińskiego na zapłacenie katedrze poznańskiej pół kamienia wosku za przechowywanie człowieka ekskomunikowanego. W XVII wieku Iwno należało do Cieleckich, potem do Ponińskich, w XVIII wieku do Krzyckich, w XIX do Mielżyńskich.

W 1939 roku Iwno było własnością Seweryny Mielżyńskiej. Majątek w 1926 roku liczył 1929 hektarów i miał gorzelnię, tartak, olejarnię, własną elektrownię, mleczarnię oraz cegielnię.

Czekanów

Parterowy dwór, z wysuniętą częścią fasady ujętą w dwa ryzality zwieńczone trójkątnymi frontonami. Pomiędzy ryzalita mi wgłębny dwukolumnowy ganek wejścia. Dwór nakryty dachami czterospadowymi, zbudowany w latach dwudziestych XX wieku. Czekanów występuje w dokumentach co najmniej od 1435 roku. W XVI wieku w części własność Gniazdowskich, w części Czekanowskich. Później całość w rękach Czekanowskich. Co najmniej od początku XVIII wieku do 1876 roku Czekanów należał do Biernackich, w tym kasztelana rozpierskiego Władysława Biernackiego i Michała Antoniego Biernackiego. W 1877 roku spadkobiercy tego ostatniego sprzedali Czekanów księciu Ferdynandowi Radziwiłłowi, właścicielowi tak zwanego hrabstwa przygodzickiego. Od 1906 roku majątek należał z kolei do księcia Karola Radziwiłła, który na siedzibę wybrał sobie nieodległy folwark dóbr czekanowskich Bagatelę. Potem i aż do drugiej wojny światowej własność jego syna, księcia Władysława Radziwiłła. W 1939 roku Czekanów był własnością księcia Władysława Radziwiłła. Majątek w 1926 roku liczył 732 hektary.

Nowa Wieś

W latach 1874-1876 Józef Ignacy Goetzen-dorf-Grabowski kazał wybudować okazały pałac w Nowej Wsi. Projekt zlecił jednemu z najlepszych architektów wielkopolskich tych czasów Stanisławowi Hebanowskiemu, twórcy pałaców w Posadowię, Tarcach, Zimnowodzie i wielu innych. Bardzo zróżnicowana bryła, masywne wieże, potężne ryzality, bardzo bogaty detal architektoniczny to cechy charakterystyczne tej realizacji. Częściowa przebudowa miała miejsce pod koniec XIX wieku i po 1945 roku. Wtedy zlikwidowano między innymi zwieńczenia obu wież.

Nowa Wieś występuje w dokumentach od XVI wieku, kiedy to była własnością Rogozińskich, w tym w 1580 roku Barbary Rogozińskiej. Od 1865 własność Goetzendorf-Grabowskich. Już w początku lat osiemdziesiątych XIX wieku sprzedana została w ręce niemieckie, a mianowicie rodzinie von Kapherr. Od 1896 roku należała do niemieckiego zgromadzenia zakonnego. W okresie międzywojennym własność Skarbu Państwa.

W 1926 roku Nowa Wieś stanowiła własność Skarbu Państwa. Majątek liczył 1165 hektarów i miał gorzelnię.

Tarchalin

Bardzo ładny, niemal „laboratoryjny” przykład tak zwanego stylu czy też inaczej kostiumu polskiego. W jakimś sensie miniatura Winnej Góry, jednocześnie zdradzający wielkie podobieństwo do dworu w Sobiejuchach. Parterowy, z piętrem ukrytym w wysokim dachu łamanym, z bardzo okazałym czterokolumnowym portykiem na osi zwieńczonym trójkątnym frontonem. Portyk dominujący nad bryłą korpusu nie psuje harmonii, lecz przeciwnie, decyduje o charakterze i wdzięku całości. Dwór powstał około 1930 roku z przebudowany starszego dworu z połowy XIX wieku.

Tarchalin w XVIII wieku należał do Pruskich. Potem przeszedł w ręce niemieckie. W 1881 własność książąt von Hatzfeld.

Tarchalin w 1926 roku był własnością Komunalnego Związku Kredytowego z Poznania, a w 1939 roku Jana Donimirskiego. W 1926 roku majątek liczył 559 hektarów.

Złotniczki

Bardzo przyjemny dwór na kształt włoskiej willi renesansowej, a więc „w guście włoskim”, piętrowy, nakryty płaskim dachem, z mniejszymi przybudówkami i kwadratową wieżą w bocznej elewacji. Wejście na osi, a nad nim balkon. Dwór wzniesiony został dla Kundlerów w 1883 roku i potem nieco przekształcony i rozbudowany przez kolejnego właściciela Ślubowskiego.

Złotniczki, dawniej zwane Złotniki, znane były co najmniej od 1398 roku, kiedy to pisał się Mikołaj ze Złotnik. W 1618 roku były własnością Jana Żdżarowskiego, a w roku 1793 Antoniego Białobtockiego, podsędka ziemskiego gnieźnieńskiego, i stanowiły wówczas część jego dóbr Wronczyn. Później własność hrabiów Arco. W XIX wieku przeszły w ręce niemieckie i w 1881 roku były folwarkiem dóbr Wronczyn, należących do rotmistrza Richarda von Falkenhayna. W 1894 roku Wronczyn wykupiony został z rąk niemieckich przez Tadeusza Jackowskiego, syna słynnego patrona kółek włościańskich Maksymiliana Jackowskiego, a Złotniczki jako samodzielny majątek były kolejno własnością
Niemca Kundlera, Ślubowskich i od 1906 Skoroszewskich. Od 1911 roku stanowiły własność Kazimierza Glabisza, od którego kupił jew 1912 roku Julian Kościelski. Kilka tygodni później zostały wywłaszczone przez rząd pruski, przekazane Komisji Kolonizacyjnej i rozparcelowane. Na podstawie niegodziwej ustawy osadniczej i tak zwanej noweli wywłaszczeniowej wywłaszczono wówczas w zaborze pruskim 4 polskie majątki: Złotniki (dzisiejsze Złotniczki) Kościelskich, Lipienki Liszkowskich, Kotdrąb Trzcińskich i Dobrsko Zabłockich. Wobec oburzenia europejskiej opinii publicznej dalszych wywłaszczeń zaniechano.

W okresie międzywojennym Złotniczki (ówczesne Złotniki) nie stanowiły ośrodka większych dóbr ziemskich.