Rybno

Dwór zbudowany być może przed połową XIX wieku i potem przebudowany, parterowy, nakryty dachem naczółkowym, z pozornym, piętrowym ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnie. Większość okien dworu zniekształcona w czasach komunistycznych. Przed wejściem dwukolumnowy ganek niosący swego czasu balkon.

Rybno, dawniej zwane Rybno Małe lub Rybno Sawickie, a czasem też Rybno Skatawskie, występuje w dokumentach co najmniej od 1523 roku. W 1580 roku właścicielem Rybna był Wojciech Koszutski, w 1618 roku Wacław Koszutski, a w 1793 roku Barbara ze Złotnickich Białobłocka. Później własność Skaławskich i Zabłockich – w 1889 roku Henryka Zabłockiego. W okresie międzywojennym Rybno nie stanowiło ośrodka większych dóbr ziemskich.

Wielichowo

Dwór zbudowany około 1800 roku dla generała Fryderyka Wilhelma von Zastrowa i gruntownie rozbudowany w 1884 roku dla Stanisława Broel-Platera. W obecnym swym kształcie eklektyczny, piętrowy, z czterokolumnowym gankiem. Przy bocznej fasadzie wieża nakryta hełmem o skomplikowanej formie. Eklektyczne budowle nawiązywały zwykle w większym stopniu do jakiegoś określonego stylu historycznego. Niestety autor przebudowy dworu w Wielichowie tego nie uczynił, stąd pozbawił go wyraźnego charakteru.

Wielichowo występuje w dokumentach co najmniej od 1297 roku. Własność Kościoła aż do kasaty pruskiej w 1797 roku. Potem trafiło do generała Fryderyka Wilhelma von Zastrowa, później Mielżyńskich, Hallebenów, Broel-Platerów, a w końcu książąt Lubomirskich. W ich rękach pozostawało aż do drugiej wojny światowej.

W 1939 roku Wielichowo stanowiło własność księżnej Teresy Lubomirskiej. Majątek w 1926 roku liczył 1154 hektary i miał gorzelnię.

Skarboszewo

Przyjemny dwór z początku XX wieku, parterowy, nakryty dachem naczółkowym, z wejściem na osi poprzedzonym czterofilarowym gankiem niosącym balkon. Powyżej wejścia wystawka dachowa zwieńczona efektownym falistym szczytem w ośli grzbiet.

Skarboszewo występuje w dokumentach od 1188 roku pod łacińską nazwą Scarbossevo lub Carbossevo, kiedy to zostało nadane klasztorowi w Lądzie – świeżo tam przybyłym z Łekna cystersom. Była to darowizna Pawła syna Przedpełki, potwierdzona przez księcia Mieszka III Starego. „W 1282 roku wziął biskup poznański wieś tę w zamian za Ratyn”, jak pisze dawny autor. W 1564 roku tutejsi kmiecie płacili biskupom po 28 groszy, 2 ćwiertnie owsa, 2 kapłony, 10 jaj i 1 koguta. W 1881 roku majątek był własnością Hermine Elisabeth Leonhardi. Następnie został wykupiony z rąk niemieckich i w 1909 roku należał do Bartłomieja Koszarka. W rękach jego rodziny Skarboszewo pozostawało aż do okresu międzywojennego.

W 1930 roku właścicielem Skarboszewa był Bartłomiej Koszarek. Majątek w 1926 roku liczył 142 hektary. W tym czasie była też w Skarboszewie druga większa własność należąca do Kazimierza Koteckiego i licząca 116 hektarów.

Płaczki

Do pierwotnego dworu, wzniesionego zapewne jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku – dziś zniekształconego powojennymi przebudowami – na początku XX stulecia dobudowano ogromne piętrowe skrzydło o pewnych cechach renesansu północnego, jak wysokie faliste szczyty. Do skrzydła przylega smukła przybudówka, być może pozostałość wieży. W miejscu połączenia obu części arkadowy ganek wejścia zwieńczony balustradą. Stara część nakryta dachem naczółkowym, nowa dwuspadowym.

W XVI wieku Płaczki należały do Słupskich i Ptaczkowskich, a w XVIII wieku do Korytowskich. Przed 1881 rokiem przeszły w ręce niemieckie.

W 1930 roku właścicielem Płaczek był Niemiec Fritz Wilke. Majątek w 1926 roku liczył 292 hektary.

Łubowiczki

Nieduży parterowy dwór, z ptytkim ryzalitem na osi przechodzącym w wystawkę dwuspadowego dachu, zbudowany w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Wejście poprzedzone dość okazałymi – jak na niedużą skalę dworu – schodami.

Łubowiczki, zwane dawniej też Lubowniczki lub Łubowiczki, w 1881 roku były własnością Gustava Carla Mahna, w 1884 Kazybskich, a w 1909 roku Stanisława Szułdrzyńskiego. W okresie międzywojennym własność Szulczewskich.

W 1939 roku Łubowiczki były własnością Bolesława Szulczewskiego. Majątek w 1926 roku liczył 233 hektary.