Szkudła

Dwie siedziby niemieckie są zapewne dziełem tego samego, nie znanego nam z nazwiska architekta – Zakrzew koło Jarocina i Szkudła. Dwór w Szkudle zbudowany został dla ówczesnego właściciela Heinricha Bienecka. Eklektyczny, o dwóch wieżach – niższej z hełmem piramidalnym i wyższej z nie istniejącym już dziś hełmem cebulastym. Lica ścian z klinkierowej cegły łączonej z tynkowanymi elementami dekoracyjnymi.

Szkudła występuje w dokumentach co najmniej od 1370 roku, kiedy to Boguchwał, dziedzic Szkudły, poświadczył, że przodkowie jego żony i jej siostry sprzedali kościołowi gnieźnieńskiemu Solec i Borowo. W końcu XVI i na początku XVII wieku majętność tę posiadali Jan i Piotr Szkudelscy. Potem miejscowość miała różnych częściowych właścicieli, ale wydaje się, że Szkudelscy utrzymali część wsi aż do XVIII wieku, kiedy w 1789 roku Antoni Szkudelski był właścicielem wsi i folwarku. Szkudła wyszła z rąk polskich przed 1843 rokiem i aż do drugiej wojny światowej pozostawała w rękach niemieckich.

W 1930 Szkudła należała do Niemca Edgara von Langendorffa. Majątek w 1926 roku liczył 777 hektarów i miał gorzelnię.

Przystanki

Ładny parterowy dwór z obszerną wystawką pierwszego piętra na osi, z obszernym trójarkadowym gankiem, zbudowany około 1860 roku i rozbudowany pod koniec XIX wieku. Stylem nawiązuje do renesansowych willi włoskich typu na przykład
Wojnowa z 1836 roku, który popularny był w Wielkopolsce przez cały XIX wiek.

Przystanki występują w dokumentach co najmniej od 1391 roku, kiedy to spotykamy Michała Przystanowskiego. W 1564 roku występuje inny z Przystanowskich, który ptacit dwie grzywny dziesięciny biskupom poznańskim. Pod koniec XVIII wieku właścicielami Przystanek byli Kowalscy, później Kamieńscy, następnie -jeszcze w XIX wieku – niemiecka rodzina de Rege, która ze swych majątków Lubosiny i Przystanków utworzyła rodzinną fundację.

W 1926 roku Przystanki stanowiły własność niemieckiej Fundacji Rodzinnej de Rege. Majątek liczył 563 hektary.

Krześlice

Pałac wybudowany w latach sześćdziesiątych XIX wieku i rozbudowany pod koniec lat osiemdziesiątych, neogotycki, piętrowy, z dwoma wydatnymi ryzalitami skrajnymi i czworoboczną wieżą. Szczyty ozdobione neogotyckimi fryzami, krenelażem i sterczynami. Krześlice są jednym z późniejszych przykładów neogotyckich sentymentów zrodzonych blisko sto lat wcześniej, na przełomie XVIII i XIX wieku, podobnie jak Domek Gotycki w Putawach, będących ucieczką do piękniejszej przeszłości, a jednocześnie wskazujących na jej korzenie sięgające średniowiecza.

W 1883 roku Krześlice stanowiły własność Radońskich. W 1926 roku należały do Niemca, Bernharda von Brandisa, a później Banku Kwilecki, Potocki i S-ka.

W 1939 roku Krześlice stanowiły własność Banku Kwilecki, Potocki i S-ka. Majątek w 1926 roku liczył 589 hektarów.

Barchlin

Zupełnie pozbawiony charakteru dwór – czy raczej rządcówka – wzniesiony w 1893 roku przez Franciszka Ksawerego Speicherta, właściciela majątku Stare Popowo. Piętrowy, nakryty płaskim dachem urozmaicony jedynie filarowymi gankami poprzedzającymi wejścia w dwóch elewacjach. Barchlin w dokumentach występuje co najmniej od 1303 roku. W średniowieczu własność rodziny Barklińskich, których był gniazdem, w XVIII i XIX wieku Szotdrskich, a od około 1890 roku Speichertów. W 1930 roku Barchlin był własnością Ksawerego Speicherta. Majątek w 1926 roku liczył 410 hektarów.

Lubiń

Zbudowany około połowy XIX wieku parterowy dwór został z końcem stulecia powiększony o dwa piętrowe skrzydła boczne. Dwór – jak i jedno ze skrzydeł -nakryty dachem dwuspadowym z okienkiem powiekowym na osi, drugie skrzydło dachem płaskim.

Lubiń występuje w dokumentach od 1181 roku jako własność tutejszych benedyktynów, w których rękach pozostawał aż do kasaty pruskiej w roku 1797. Dobra lubińskie po 800 latach posiadania przez polskich zakonników skradzione zostały przez Prusaków i przekazane w ręce von Beyerów. Potem własność Szlichtyngów, a od 1815 roku Potworowskich. W 1834 roku znów trafiły w ręce niemieckie. W 1920 roku stały się własnością polskiego Skarbu Państwa.

W 1939 roku majątek Lubiń był własnością Skarbu Państwa. W 1926 roku liczył 336 hektarów i miał gorzelnię.