Szczepowice

9Nawiązujący w pewnym stopniu do renesansu północnego ogromny dwór -właściwie pałac – wzniesiony w 1909 roku, piętrowy, nakryty bardzo wysokim dachem czterospadowym. W elewacji frontowej trójosiowe ryzality na skrajach, a w elewacji ogrodowej jeden, szeroki, pięcioosiowy na osi. Wszystkie zwieńczone wysokimi falistymi szczytami, które nadają tej budowli północnorenesansowy charakter. Główne wejście ujęte w dwie pary pilastrów i poprzedzone czterokolumnowym gankiem niosącym balkon.

Szczepowice pojawiają się w dokumentach co najmniej od 1340 roku. Do XVI wieku własność między innymi Opalińskich, Mosińskich, Bnińskich, Kościeleckich, w końcu XVI wieku Zadorskich, a od 1596 roku Dziekczyńskich. Później przez małżeństwo przeszły na Osowskich. Jeszcze w XVII wieku własność Włostowskich i Arcembarskich, od 1694 roku Franciszka Błociszewskiego, w latach 1727-1749 Skrzetuskich, później Skórzewskich, a następnie Niklasów, Zarzeckich, Ziołeckich i Raszewskich. W 1866 roku Szczepowice kupił Niemiec Wilhelm Forstmann i w rękach tej rodziny majątek pozostał aż do drugiej wojny światowej.

W 1939 roku właścicielem Szczepowic był Niemiec Wilhelm Forstmann. Majątek w 1926 roku liczył 360 hektarów i miał gorzelnię.

Orpiszewek

8Ładny, piętrowy, neoklasycystyczny dwór o prostej bryle, z lekko zaznaczonym ryzalitem skromnego gtównego wejścia

na osi, z nawiązującą do renesansu włoskiego dekoracją fasady, nakryty dachem czterospadowym, zbudowany pod koniec XIX wieku na murach pałacu z 1815 roku. Jest dobrym przykładem żywotności form klasycystycznych oraz dobrego gustu fundatora i architekta.

Orpiszewek w XVI wieku należał do zamożnej wielkopolskiej rodziny Suchorzewskich, osiadłej przede wszystkim w kaliskim. W XVII wieku stanowił własność Rudnickich, w XVIII Kiedrzyńskich, w XIX Cetkowskich, potem von Richthofenów. Od 1884 roku aż do okresu międzywojennego należał do Rychtowskich, którzy kupili go od barona von Richthofena.

W 1930 roku Orpiszewek należał do Stanisława Rychtowskiego. Majątek w 1926 roku liczył 349 hektarów.

Kościeszki

7Nieduży, parterowy dwór z końca XIX wieku, z lekko zryzalitowaną częścią środkową zwieńczoną trójkątnie i poprzedzoną zamkniętym drewnianym gankiem. Dwór nakryty dachem dwuspadowym, w XX wieku powiększony o parterową przybudówkę.

Kościeszki w XIX i XX wieku należały do Żakowskich: w 1881 roku do Marcina Żakowskiego, a w 1909 roku do Józefy Żakowskiej. Przyrodni brat Stefana Żakowskiego z Kościeszek Tadeusz zginął w kampanii wrześniowej. W 1939 roku właścicielem Kościeszek był Stefan Żakowski. Majątek w 1926 roku liczył 452 hektary.

Gnin

6Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, parterowy, nakryty wysokim dachem naczółkowym, z wypiętrzoną częścią środkową poprzedzoną czterokolumnowym portykiem wielkiego porządku, dobudowanym na początku XX stulecia. Po obu stronach parterowe przybudówki z okresu międzywojennego. W dachu okienka powiekowe. Styl polski w budownictwie rezydencjonalnym Wielkopolski nie tylko owocował zupełnie nowymi realizacjami, pod jego wpływem dziesiątki dworów i pałaców zyskało mniej lub bardziej okazałe portyki kolumnowe do dziś uznawane za najbardziej charakterystyczny element architektury ziemiańskiej. Gnin w 1880 roku był własnością Emilii Chłapowskiej, a w 1909 roku Florentyny Kęszyckiej. W rękach Kęszyckich pozostawał do drugiej wojny światowej. Zygmunt Kęszycki z Gnina (ur. 1903) poległ w walkach z Niemcami we wrześniu 1939 roku. W 1939 roku Gnin był własnością Zygmunta Kęszyckiego. Majątek w 1926 roku liczył 1272 hektary.

Jabłonowo

5Pierwotny dwór w Jabłonowie należał do grupy niewielkich dworów klasycystycznych, parterowych, z niewielkimi wystawkami na osi, nakrytych dachami dwuspadowymi lub naczółkowymi, w przeciwieństwie do nakrywanych dachami łamanymi polskimi dworów barokowych. Do tak ukształtowanego pierwotnego dworu, pochodzącego z początku XIX wieku, dobudowano około 1880 roku obszerne skrzydło składające się z okazałego trzykondygnacyjnego ryzalitu zwieńczonego trójkątnym frontonem i części piętrowej. Kolejna przebudowa dodała do już i tak rozbudowanej rezydencji nową, boczną, dwuwieżową fasadę, przypominającą fasady kościołów romańskich. Wszystko razem stworzyło rozległą budowlę, która – jak na tę nieprawdopodobną mieszaninę stylów -wypadła stosunkowo harmonijnie.

Okazałe stylowe budynki gospodarcze w najbliższym sąsiedztwie.

Jabłonowo występuje w dokumentach co najmniej od 1403 roku. Od lat osiemdziesiątych XIX wieku – może wcześniej -i aż do drugiej wojny światowej było w rękach niemieckiej rodziny Kegel, zwanej też von Scharnweber-Kegel.

W 1930 roku właścicielem Jabłonowa był Niemiec Walter von Scharnweber-Kegel. Majątek w 1926 roku liczył 1958 hektarów, miał gorzelnię i cegielnię.