Rzeszynek

4W latach 1902-1903 na miejscu barokowego dworu wzniesiony został dla Amrogowiczów przez budowniczego Wilczewskiego z Wronek eklektyczny – z przewagą cech klasycystycznych – dwór w Rzeszynku. Piętrowy, na rzucie prostokąta z parterową przybudówką z jednej strony i trzykondygnacyjną wieżą z drugiej. Lekko zryzalitowana część środkowa fasady frontowej zwieńczona trójkątnym frontonem i poprzedzona gankiem, nad którym balkon. Dach korpusu niski, czterospadowy, w części środkowej dwuspadowy.

Rzeszynek miał zapewne wspólnych dziedziców z pobliskim Rzeszynem. W XV wieku należał do Ruszkowskich, w XVI Konarskich, w XIX i aż do drugiej wojny światowej do Amrogowiczów. W 1889 roku jego właścicielem był Ferdynand Amrogowicz.

W roku 1939 właścicielem Rzeszynka był dr Bogdan Amrogowicz. Majątek w 1926 roku liczył 984 hektary.

Działyń

3Niezbyt piękny, obszerny piętrowy dwór-pałac z około 1880 roku, nakryty dachem dwuspadowym, z płytkim ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. W parku zniekształcony po wojnie drugi dwór lub rządcówka, parterowy, nakryty dziś płaskim dachem czterospadowym, z niesymetrycznie umieszczonym wejściem, zbudowany około 1890 roku. Działyń był niegdyś własnością Wołłowiczów. Później przeszedł w ręce niemieckie i co najmniej od 1881 roku należał do rodziny von Sprenger. Być może około 1938 roku stał się własnością Zygmunta Pągowskiego. W 1930 roku Działyń był własnością Niemca Heinricha von Sprenger. Majątek w 1926 roku liczył 2775 hektarów i miał gorzelnię.

Wierzonka

2Prosty dwór parterowy, wysoko podpiwniczony, nakryty dachem naczółkowym z wejściem na osi umieszczonym we wnęce. Środkowa oś tylnej elewacji ujęta parą pilastrów. Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku i potem znacznie przebudowany.

Wierzonka występuje w dokumentach co najmniej od 1252 roku jako własność cysterek z Owińsk. Po kasacie pruskiej z końca XVIII wieku stała się własnością von Treskowów i pozostała w ich rękach do okresu międzywojennego, kiedy była jednym z licznych majątków Angeliki von Tresko w.

W 1930 roku Wierzonka była własnością Niemki Angeliki von Treskow. Majątek wraz z folwarkami w 1926 roku liczył 2512 hektarów.

Michorzewo

1Neoklasyczny piętrowy pałac na rzucie litery H został zbudowany około 1914 roku dla Sczanieckich być może przez architekta Stanisława Mieczkowskiego. Monumentalny wgłębny portyk kolumnowy wielkiego porządku zwieńczony trójkątnym przyczótkiem prowadzi do holu ozdobionego bogatą boazerią.

Michorzewo dawniej było własnością potężnego wielkopolskiego rodu Opalińskich herbu Łodzią. W XIX i XX wieku należało do Sczanieckich, ale pierwotnie nie było ich rezydencją, którą stało się dopiero w początku XX wieku. Do 1896 roku było własnością patriotki i filantropki Emilii Sczanieckiej mieszkającej w Pakosławiu, która w Michorzewie trzymała jedynie administratora. W 1885 roku w Michorzewie mieszkało 386 mieszkańców i – co było rzadkością w Wielkopolsce -mogło się poszczycić tym, że wśród nich nie było ani jednego innowiercy. Miało również jedynie 65 analfabetów, co również jak na ówczesne czasy było liczbą wyjątkowo niską. Ostatni właściciel Michorzewa, Stanisław Sczaniecki, kawaler maltański, zaginął w 1945 roku. Zapewne zamordowany został przez Rosjan.

W 1939 roku Michorzewo było własnością Stanisława Sczanieckiego. Majątek w 1926 roku liczył 1196 hektarów i miał gorzelnię.

Kobylniccy

15Kobylniki występują w źródłach od 1398 roku. Do XVII wieku własność Kobylnickich, zwanych też Kotowieckimi, w XVI wieku Skaławskich, od XVII wieku również współwłasność Cerekwickich, Zarębów, Romaniszewskich, w XVIII wieku Mąkowskich i Zakrzewskich, a pod koniec XVIII wieku barona Jana Szlichtynga i Jana Potworowskiego. Wreszcie w 1806 roku właścicielem został Jan Nepomucen Kwilecki, sędzia poznański, i w rękach Kwileckich Kobylniki pozostawały aż do drugiej wojny światowej. W 1898 roku Franciszek Kwilecki (1835-1899) utworzył z dóbr kobylnickich ordynację, którą w 1899 roku odziedziczył hr. Hektor Kwilecki z Kwilcza. Ostatnim ordynatem kobylnickim był hr. Dobiesław Kwilecki z Kwilcza, który był jednocześnie ordynatem kwileckim. Hr. Dobiesław Kwilecki (ur. 1881), wywieziony w głąb Rosji w 1939 roku, zmarł tamże w 1942 roku.