Skoraszewice

9Do starego, skromnego dworu zbudowanego dla Bojanowskich w 1835 roku architekt Roger Stawski dobudowa) w 1908 roku na życzenie Bernarda Sypniewskiego nowy, bardzo ładny dwór w stylu polskim, parterowy, z mieszkalnym piętrem ukrytym w okazałym dachu mansardowym. Część środkowa poprzedzona okazałym czterokolumnowym portykiem i nakryta typową dla Stawskiego wysoką wystawą łamanego dachu. Oryginalne alkierze na skrajach korpusu bardzo urozmaicają bryłę i razem z pozostałymi elementami kostiumu narodowego tworzą piękną całość. Dwór ten, podobnie jak i inne projekty Stawskiego – dla przykładu Piotrowo pod Poznaniem – spełniał wymogi tak zwanego stylu krajowego, czy też inaczej kostiumu polskiego, wymogi, jakie określił w swej publikacji O stylu krajowym w budownictwie wiejskim z roku 1896 książę Zygmunt Czartoryski. A były to: dom parterowy, otwierający się wprost na otaczającą wieś oraz kolumnowy portyk i dach łamany przypominające pamiątki wolnej XVIII-wiecznej Polski.

Skoraszewice występują w dokumentach co najmniej od 1310 roku, kiedy to należały do powiatu ponieckiego. W 1315 roku pisał się Skarbimierz ze Skoraszewic, a w 1397 roku Mścich Skoraszewski. W XVI wieku miejscowość należała do Skoraszewskich, a w następnym stuleciu Konarzewskich, w tym do Melchiora i Adama Konarzewskich. Następnie aż do początku XIX wieku była własnością Bojanowskich, później Modlibowskich, a w końcu Sypniewskich. Jerzy Sypniewski, syn Bernarda, żołnierz AK, został rozstrzelany przez Niemców w 1943 roku.

W roku 1939 Skoraszewice były własnością Bernarda Sypniewskiego. Majątek w 1926 roku liczył 571 hektarów.

Młodocin

8Niepiękna, ale za to oryginalna i „nowoczesna”, zrywająca z dotychczasową tradycją historyzującego budownictwa rezydencjonalnego i spoglądająca w stronę nadchodzącego modernizmu, willa-dwór z 1900 roku, wzniesiona dla Tytusa Skarbka-Malczewskiego. Na planie wieloboku, piętrowa, z dolną kondygnacją boniowaną i wejściem poprzedzonym czterokolumnowym gankiem i schodami.

Młodocin został wymieniony w Liber Beneficiorum prymasa Jana Łaskiego z 1523 roku. W XIX wieku należał do Skarbek-Malczewskich, w tym, w 1881 i 1909 roku, do Tytusa Skarbek-Malczewskiego. Później własność Brzeskich.

W 1926 roku Mtodocin był własnością Erazma Brzeskiego. Majątek liczył 516 hektarów.

Grabianowo

7Ładny, parterowy dwór z około połowy XIX wieku, nakryty dachem dwuspadowym, z szerokim piętrowym ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnie. Zarówno wejście, jak sąsiednie duże okna, mate okienka na piętrze oraz wnęki między nimi zamknięte półkoliście. Pozostałe okna zwieńczone odcinkami belkowania. Narożniki oraz dolna część ryzalitu boniowane. Dwór w Grabianowie jest przykładem dobrej klasycyzującej architektury niedużej skali.

W XIX wieku Grabianowo należało do Drwęskich, Zakrzewskich, Pomorskich, a w 1881 roku do Józefa Parczewskiego. W 1909 roku własność Antoniny Mańkowskiej, a później Wojciecha Mańkowskiego.

W 1939 roku Grabianowo było własnością Wojciecha Mańkowskiego. Majątek w 1926 roku liczył 441 hektarów.

Marulewy

6Bardzo rzadki przypadek dworu wzniesionego w latach trzydziestych XX wieku. Bardzo prosty, piętrowy, z wejściem na osi, nakryty dachem czterospadowym z okienkami powiekowymi. Z boku przybudówka, być może pozostałość wcześniej stojącego tu budynku.

Jak wspomina prymas Jan Łaski w swej Liber Beneficiorum z 1523 roku, Marulewy otrzymały od księcia kujawskiego Ziemomysła prawo niemieckie w 1223 roku. W 1881 roku właścicielem Marulew był Fritz Mahnke.

W 1930 roku właścicielem Marulew był Niemiec Wilhelm Fritz Erxleben. Majątek w 1926 roku liczył 197 hektarów.

Zakrzewo

5Ładny, obszerny, piętrowy dwór z 1910 roku, o prostej, szlachetnej bryle, z półokrągłym gankiem, nad którym taras, nakryty dachem mansardowym ze zgrabną wystawką.

Zakrzewo występuje w dokumentach co najmniej od 1320 roku, kiedy to zostało nadane cystersom z Paradyża. W XVII wieku należało do Chłapowskich, w XVIII do Mielęckich, w XX wieku do Wierzchowieckich, w końcu do Cegielskich. W 1926 roku było własnością Wincentego Wierzchowieckiego, który z powodu kłopotów finansowych sprzedat Zakrzewo Cegielskim, a sam przeniósł się do swego drugiego pobliskiego majątku, Stefanowa.

W 1939 roku Zakrzewo należało do Cegielskich. Majątek w 1926 roku liczył 353 hektary.