Witaszyce

6Dwór w Witaszycach, wybudowany w 1899 roku dla Willy Dulonga przez architekta niemieckiego Ludwika Ottego, przypomina formy barokowe, które tu połączone zostały z secesyjną dekoracją. Piętrowy, na rzucie prostokąta, z gankiem kolumnowym na osi, nad którym zwieńczenie z kartuszem herbowym.

Witaszyce występują w dokumentach od XIV wieku, kiedy to w 1350 roku były dobrami biskupów poznańskich. W XVI wieku własność Jaskołeckich, w XVII kolejno Bojanowskich, Suchorzewskich i Linowskich, w XIX Niemca Vossa, później Komisji Kolonizacyjnej, następnie Dulongów oraz Niemców von Ohnesorge. Od nich przez małżeństwo przeszły na Bnińskich. Konrad Bniński z Witaszyc był kawalerem maltańskim.

W 1939 roku właścicielami Witaszyc byli hr. Konrad Bniński i jego żona z domu von Ohnesorge. Majątek w 1926 roku liczył 492 hektary.

Sielinko

7Parterowy dwór z małą wystawką na osi, zbudowany w 1888 roku, do którego zapewne nieco później dobudowano dość obszerne piętrowe skrzydło, nakryty dachami dwuspadowymi.

Sielinko w 1881 roku było częścią dóbr opalenickich należących do Franza Heinricha von Beymego. W okresie międzywojennym własność rezydującego w nieodległym Porażynie gen. Kazimierza Sosnkowskiego (1885-1969), ministra spraw wojskowych, inspektora armii, a w latach 1943-1944 Naczelnego Wodza. Gen. Kazimierz Sosnkowski obok Józefa Piłsudskiego był jednym z najwybitniejszych polskich wojskowych. Odegrał istotną rolę zarówno w okresie międzywojennym, jak i w czasie drugiej wojny światowej. Po wojnie wycofał się z polityki i resztę życia spędził na emigracji.

W 1939 roku Sielinko było własnością gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Majątek w 1926 roku liczył 859 hektarów i miał gorzelnię.

Przybyszewo

8Eklektyczny dwór z około 1910 roku, piętrowy, z bardzo efektowną, wysoką kwadratową wieżą, której najwyższą kondygnację zajmuje loggia widokowa. W przyziemiu wieży wejście poprzedzone arkadowym portykiem przejazdowym niosącym taras. Z boku ryzalit zamknięty trójkątnym szczytem ściany. Dwór nakryty dachem czterospadowym z wystawkami.

Przybyszewo występuje w źródłach co najmniej od 1445 roku. W XVI i XVII wieku współwłasność Przybyszewskich – w tym Jana Przybyszewskiego, notariusza ziemskiego wschowskiego – oraz Wilkowskich. W XVIII i XIX wieku należało do Koszmińskich (Koźmińskich), Skórzewskich i Mycielskich. W 1859 roku Józef Mycielski sprzedat Przybyszewo Niemcowi Johannowi von Carnapp-Bornheim. Następnym właścicielem był Bethel Henry Strousberg, a od 1876 roku książę Christian Kraft von Hohenlohe-Oehringe. Potem przejściowo wchodziło w skład dóbr Leszno-Antoniny von Hansemanna, by od 1910 roku stać się własnością Lehmannów-kolejno Hugona Lehmanna i Kurta Lehmanna.

W 1939 roku Przybyszewo było własnością Niemca Kurta Lehmanna. Majątek w 1926 roku liczył 753 hektary.

Niepruszewo

9Dla księcia Henryka von Reussa, od paru lat właściciela Baszkowa, wzniesiony został w latach siedemdziesiątych XIX wieku w świeżo kupionym przezeń Niepruszewie dwór-willa. Prosta, szlachetna bryła, wzbogacona lekko zaznaczonym ryzalitem w części środkowej, z wejściem głównym ujętym w dwie kolumny. Wysoko podpiwniczony piętrowy gmach nakryty został płaskim dachem ze świetlikiem oświetlającym centralnie umieszczony hol.

Niepruszewo występuje w dokumentach co najmniej od 1442 roku. W XVI wieku własność Górków, w początku XVIII chorążego poznańskiego Aleksandra Bilińskiego, pod koniec stulecia Krzyckich, a od około 1870 roku własność i majorat książąt von Reuss.

W 1926 roku Niepruszewo było własnością Skarbu Państwa. Majątek liczył 970 hektarów i miał gorzelnię.

Krucz

10Bardzo prosty dwór z początku XIX wieku i przebudowany w 1939 roku. Parterowy, poprzedzony niewielkim murowanym gankiem wspartym na dwu kolumnach, z mieszkalnym poddaszem, nakryty dachem naczółkowym, w którym okna powiekowe.

Krucz, dawniej Krocz, występuje w dokumentach co najmniej od 1399 roku. W XIX wieku był wraz z Gorajem – siedzibą właścicieli – własnością Goetzendorf-Grabowskich. W 1873 roku sprzedany został hrabiom von Hochbergom będącym jednocześnie książętami pszczyńskimi, czyli von Pless. W roku 1881 właścicielem był Henryk XI książę von Pless hrabia von Hochberg. Później Krucz stał się własnością bocznej linii von Hochbergów.

W 1926 roku właścicielem Krucza był Niemiec hrabia Wilhelm von Hochberg. Ośrodkiem dóbr był Goraj.